All around…

… no, not my hat… the cathedral…

Every now and then a performance artist choses the cathedral of Antwerp as a background for his art. Mostly because of the stream of tourists passing by, I think… ;-)

This first one (an older photo) had become a part of the group of stonemasons. From time to time he would hit the bar he is holding with the hammer in his other hand and then would go back to being of stone again. He is my favourite up to now :-)

… nee, niet ‘my hat’… rond de kathedraal…

Af en toe kiest een performance artiest voor de kathedraal van Antwerpen als achtergrond voor zijn kunst. Dat daar heel veel toeristen langskomen zal er wel voor iets tussen zitten… ;-)

Deze eerste (een oudere foto) was een deel geworden van de groep steenhouwers. Om de aandacht te trekken sloeg hij met zijn hamer op de bar dat hij vasthoudt en versteende dan terug. Tot nu toe mijn favoriet :-)

For a larger version of the photos click on them – Voor een grotere versie van de foto’s erop klikken

Mason1

 

 

This one is definitely (and literally) over the top… also an older photo…

Deze is beslist overdreven… ook een oudere foto…

 

Mason2

 

And last friday I bumped into this one… the ‘bad guy’ in his pre-church form?…

En vorige vrijdag liep ik dit tegen het lijf… de ‘slechte’ in zijn pre-kerk vorm?…

 

Devil006

 

 

Devil003

 

 

Devil004

 

 

Devil001

Montevideo, Antwerp…

Right behind the Red Star Line Museum there is the Montevideo Warehouse – or was, rather. As the outer walls are registered and are protected, they had to remain – but all else is gone and the works seem to take ages….

Quite curious what they will turn it into…

Net achter het Red Star Line Museum is er het Montevideo Stapelhuis – of eerder, was. De buitenmuren zijn geklasseerd en moeten blijven staan maar alles andere is verdwenen en de werken gaan maar heel langzaam vooruit…

Ben benieuwd wat ze ervan gaan maken…

 

MNTV009

Red Star Line Museum

A few years ago on an ‘Open Construction Sites’ day I had a look at the old buildings of the Red Star Line in Antwerp, a well-known means to leave Europe behind about (more or less) a century ago. It was the last chance to see the original buildings as their renovation was to start soon and it would be turned into a museum. Those who are interested can have a peek at my old post HERE. It also contains information what the immigrants had to go through which I will not repeat here.

The museum opened last year and was such a success that it took me a while to get in. What makes it really interesting are the stories told by the guide or can be listened to as prerecorded versions. As I mentioned in my older post, a lot of hope but also a lot of pain… the example of a small child not being allowed to board with her parents as she was ill, being sent back several times – that is one that ends well and she finally makes it after some years. Another one, mentally a child of three while eight years old (I think…) who would remain that way all her life, not able to pass some simple test… though she too tried several times again, she never could see her parents again after they left… It gives you the shivers what some regulations can do to people…

And again I cannot help thinking of the present migration problems in our time and world…

Of course there was also a first class on those ships, something quite different from the small cabins where ‘the masses’ were packed together, the steerage people…

 

Click on the photo for the slide show  and press F11

 

01-RSLM003 B

Klik op de foto voor de diavoorstelling en druk op F11

 

Wat jaren geleden had ik op het Open Werven dag van het desbetreffende jaar naar de oude gebouwen gaan kijken van de Red Star Line, een eeuw (ongeveer…) terug de welbekende manier om Europa achter te laten. Het was de laatste kans om de originele gebouwen te zien daar vlak erachter de renovatiewerken zouden starten om er een museum van te maken. Wie geïnteresseerd is kan HIER naar mijn oudere post kijken dat ook meer informatie bevat over wat de reizigers moesten doorlopen voordat ze aan boord mochten, iets dat ik hier niet wil herhalen.

Het museum is vorig jaar inmiddels geopend maar werd zo een succes dat ik een tijdje moest wachten om binnen te geraken. Wat het interessant maakt zijn vooral de verhalen van de gids die je ook als opnames kunt beluisteren. Zoals ik eerder al had gezegd, heel veel hoop en heel veel pijn, lijden… Het voorbeeld van een klein kindje dat niet mee aan boord mocht met haar ouders omdat ze ziek was, verschillende keren telkens werd teruggestuurd. Dat is er eentje dat goed afliep – uiteindelijk werd de familie herenigd. Een ander meisje met de mentale capaciteit van een driejarige terwijl ze al acht was (dacht ik…) en die heel haar leven zo zou blijven, kon een simpele test niet afleggen en zou dat nooit kunnen… ze probeerde ook verschillende keren maar heeft haar ouders nooit meer terug kunnen zien… Het geeft je koude rillingen te denken wat sommige regels mensen kunnen aandoen…

En alweer kan ik het niet laten, aan de migratieproblemen van onze tijd en wereld te denken…

Natuurlijk was er ook een Eerste Klas op zo ’n schip, een helemaal andere wereld dan de opeen gepakte ‘massa’s’ benedendeks in hun kleine kajuitjes…

 

Dossin Barracks…. Dossinkazerne… (Mechelen)

One of the items you can see in this museum, memorial and documentation centre for/about the holocaust is an old photograph from the Breendonk camp, also in Belgium. Some men are standing with their faces towards the wall at a distance from each other. They are civilians wearing suits. There is no way guessing why they are there, what will happen to them. With history at the back of your mind you start seeing all kinds of possibilities like they are waiting to be shot or something equally frightening…

When you enter the Dossin Barracks, at the end of the light and airy entrance hall there is one dark figure of a man standing with his face towards the white wall.

Er is o.a. een foto tentoongesteld in dit museum, herdenkings- en documentatiecentrum voor/over de Holocaust, een oude opname in het Fort van Breendonk. Enkele mannen staan daar met hun gezicht naar een muur toe en op een afstand van elkaar. Het zijn burgers in kostuum. Het valt niet te raden waarom ze daar staan, wat met hen staat te gebeuren. Met de geschiedenis in het achterhoofd denk je aan vele mogelijkheden, dat ze misschien op hun executie wachten of iets even angstwekkends…

Als je de lichte en luchtige inkomsthal van de Dossinkazerne binnenstapt zie je helemaal tegen het einde ervan een donkere figuur van een man staan met zijn gezicht naar de witte muur toe.

 

DSK001

 

It was only after seeing the old photo that I realized where the inspiration had come from for the man in the entrance hall, cut off and lost in emptiness and desolation, a work of Philip Aguirre y Otegui.

 

Het was pas nadat ik de foto had gezien dat ik begreep waar de inspiratie voor dit werk vandaan was gekomen van de man in de inkomsthal, afgesneden en verloren in een desolate leegte, een werk van Philip Aguirre y Otegui.

 

DSK002

 

When during WWII the Nazis took over the barracks, they first started sending invitations, mostly to Jews and Gypsies, offering them work. But by and by, when those who reacted to these invitations were never seen again, people stopped coming… that’s when the razzias started. People would be picked up and brought to the courtyard of the barracks to be put on trains to Auschwitz.

Toen tijdens WOII de Nazi’s de kazerne introkken begonnen ze eerst met uitnodigingen te sturen, meestal aan Joden en Zigeuners, om hen werk aan te bieden. Maar binnen korte tijd werd het duidelijk dat diegenen die op de uitnodiging waren ingegaan nooit meer werden gezien en niemand wou nog komen… daarop begonnen de razzia’s. De mensen werden opgepakt en verzameld op de binnenkoer van de kazerne om dan op de treinen naar Auschwitz te belanden.

 

This is how the courtyard looks now.

DSK044

 A short documentary assembled of old captures reminded us of the horrors that were comitted.

….

Een korte, van oude opnames gemonteerde documentaire herinnerde ons aan de afschuwelijke dingen die gebeurd zijn.

 

DSK005DSK006

 

Another feature that gave me the shivers was the long and high wall over three floors with the pictures of people who passed through the Dossin Barracks to be transported to the concentration camp. The colored pictures are the people who survived, the grey ones those that did not make it. Where there is just a phantom of a face and no picture, the photo was either not available or too much damaged to be reproduced but the names are known.

Een ander element waar ik een koude rilling van kreeg was een lange, hoge muur die over drie verdiepingen doorliep met foto’s van de mensen die in de Dossinkazerne verzameld werden om verder getransporteerd te worden naar het concentratiekamp. De gekleurde foto’s behoren tot diegenen die het overleefden, de personen op de grijze foto’s haalden het niet. Waar een schim staat in plaats van een foto was er geen foto of was het te beschadigd om het te kunnen reproduceren maar de namen zijn wel bekend.

 

DSK029

 

DSK012

On one of the floors there is a big tablet where you can look up the names of the people on the wall. A picture of their ID card is shown on the screen and you also get the info where on the walls the picture is. When we were there, an older lady had found her father on the tablet who hadn’t survived the war and was counting pictures to find the exact spot where his photo was. It makes everything a lot more real than any documentary could… something to haunt me the rest of my days.

Op een van de verdiepingen is er een grote tablet waar je de namen kan opzoeken van de personen op de muur. Je krijgt dan op het scherm een beeld te zien van hun pas en kunt te weten komen waar op de muren de foto van die persoon staat. Toen we daar waren had een oudere vrouw haar vader gevonden op de tablet die de oorlog niet had overleefd en was aandachtig foto’s aan het tellen om de plaats te vinden waar zijn foto was. Dat maakt alles veel reëler dan eender welke documentaire… iets dat me de rest van mijn leven zal bijblijven.

 

A few more impressions – Nog enkele indrukken

(Click on the first a.s.o… Klik op de eerste en zo verder…)

 

 

For those who would like more information (and there is a lot more…), Dossin Barracks has a website that can be set to four different languages at the top of the homepage where you will find more about the history of the barracks, the setup of the museum and the different themes, the rememberance corner, documentation…

Voor wie graag meer informatie zou willen (en er is nog heel wat meer…), de Dossinkazerne heeft een website die in vier verschillende talen werkt en waar je alles kunt vinden over de geschiedenis van de gebouwen, het concept van het museum met de verschillende thema’s, de herdenkingshoek, documentatie…

Click here – Klik hier:

DOSSINKAZERNE _ English

DOSSINKAZERNE _ Nederlands

 

 

 

St Rombouts Cathedral – Mechelen (Mechlin)

When I visited the Dossin Barracks in Mechlin recently (still in the pipeline for my blog) , a short walk was planned through the city. Though it turned out to be very short and fast, we had the chance to peek into the Rombouts Cathedral where I was rather impressed by the pulpit.

It was created by Michiel Vervoort (1667-1737) from Antwerp in 1721-1723 for the nunnery church in Leliëndael. After the French revolution in 1809 it was moved to the cathedral and reconstructed there around a pillar. A lot of the finer artwork was done by Theodoor Verhaegen, studying with Vervoort at the time, who later became one of the most renowned sculptors of his time.

Toen ik onlangs de Dossinkazerne ging bezoeken ( nog in voorbereiding voor mijn blog) was een kleine wandeling door de stad ook in de planning. De wandeling werd erg kort en snel maar we hadden toch de kans om even in de St Romboutskathedrale binnen te kijken waar vooral de preekstoel bij mij een indruk achterliet.

Deze preekstoel werd tussen 1721 en 1723 gerealiseerd door Michiel Vervoort (1667-1737) uit Antwerpen voor de kloosterkerk van Leliëndael. Na de Franse revolutie in 1809 werd het naar de kathedraal verhuisd en daar heropgebouwd rond een zuil.  Veel van het fijnere houtsnijdwerk werd gedaan door Theodoor Verhaegen die zijn kunst toen aan het vervolmaken was bij Vervoort en die later grote bekendheid verwierf.

 

Yes :-) Click on first photo for the slide show and ESC to get back – F11 makes for better viewing, by the way…

Ja :-) Klik op de eerste foto voor de diashow en ESC om terug te komen – F11 maakt de kijkervaring iets aangenamer trouwens…