Color/Kleur, Photography/Fotografie

Dossin Barracks…. Dossinkazerne… (Mechelen)

One of the items you can see in this museum, memorial and documentation centre for/about the holocaust is an old photograph from the Breendonk camp, also in Belgium. Some men are standing with their faces towards the wall at a distance from each other. They are civilians wearing suits. There is no way guessing why they are there, what will happen to them. With history at the back of your mind you start seeing all kinds of possibilities like they are waiting to be shot or something equally frightening…

When you enter the Dossin Barracks, at the end of the light and airy entrance hall there is one dark figure of a man standing with his face towards the white wall.

Er is o.a. een foto tentoongesteld in dit museum, herdenkings- en documentatiecentrum voor/over de Holocaust, een oude opname in het Fort van Breendonk. Enkele mannen staan daar met hun gezicht naar een muur toe en op een afstand van elkaar. Het zijn burgers in kostuum. Het valt niet te raden waarom ze daar staan, wat met hen staat te gebeuren. Met de geschiedenis in het achterhoofd denk je aan vele mogelijkheden, dat ze misschien op hun executie wachten of iets even angstwekkends…

Als je de lichte en luchtige inkomsthal van de Dossinkazerne binnenstapt zie je helemaal tegen het einde ervan een donkere figuur van een man staan met zijn gezicht naar de witte muur toe.

 

DSK001

 

It was only after seeing the old photo that I realized where the inspiration had come from for the man in the entrance hall, cut off and lost in emptiness and desolation, a work of Philip Aguirre y Otegui.

 

Het was pas nadat ik de foto had gezien dat ik begreep waar de inspiratie voor dit werk vandaan was gekomen van de man in de inkomsthal, afgesneden en verloren in een desolate leegte, een werk van Philip Aguirre y Otegui.

 

DSK002

 

When during WWII the Nazis took over the barracks, they first started sending invitations, mostly to Jews and Gypsies, offering them work. But by and by, when those who reacted to these invitations were never seen again, people stopped coming… that’s when the razzias started. People would be picked up and brought to the courtyard of the barracks to be put on trains to Auschwitz.

Toen tijdens WOII de Nazi’s de kazerne introkken begonnen ze eerst met uitnodigingen te sturen, meestal aan Joden en Zigeuners, om hen werk aan te bieden. Maar binnen korte tijd werd het duidelijk dat diegenen die op de uitnodiging waren ingegaan nooit meer werden gezien en niemand wou nog komen… daarop begonnen de razzia’s. De mensen werden opgepakt en verzameld op de binnenkoer van de kazerne om dan op de treinen naar Auschwitz te belanden.

 

This is how the courtyard looks now.

DSK044

 A short documentary assembled of old captures reminded us of the horrors that were comitted.

….

Een korte, van oude opnames gemonteerde documentaire herinnerde ons aan de afschuwelijke dingen die gebeurd zijn.

 

DSK005DSK006

 

Another feature that gave me the shivers was the long and high wall over three floors with the pictures of people who passed through the Dossin Barracks to be transported to the concentration camp. The colored pictures are the people who survived, the grey ones those that did not make it. Where there is just a phantom of a face and no picture, the photo was either not available or too much damaged to be reproduced but the names are known.

Een ander element waar ik een koude rilling van kreeg was een lange, hoge muur die over drie verdiepingen doorliep met foto’s van de mensen die in de Dossinkazerne verzameld werden om verder getransporteerd te worden naar het concentratiekamp. De gekleurde foto’s behoren tot diegenen die het overleefden, de personen op de grijze foto’s haalden het niet. Waar een schim staat in plaats van een foto was er geen foto of was het te beschadigd om het te kunnen reproduceren maar de namen zijn wel bekend.

 

DSK029

 

DSK012

On one of the floors there is a big tablet where you can look up the names of the people on the wall. A picture of their ID card is shown on the screen and you also get the info where on the walls the picture is. When we were there, an older lady had found her father on the tablet who hadn’t survived the war and was counting pictures to find the exact spot where his photo was. It makes everything a lot more real than any documentary could… something to haunt me the rest of my days.

Op een van de verdiepingen is er een grote tablet waar je de namen kan opzoeken van de personen op de muur. Je krijgt dan op het scherm een beeld te zien van hun pas en kunt te weten komen waar op de muren de foto van die persoon staat. Toen we daar waren had een oudere vrouw haar vader gevonden op de tablet die de oorlog niet had overleefd en was aandachtig foto’s aan het tellen om de plaats te vinden waar zijn foto was. Dat maakt alles veel reëler dan eender welke documentaire… iets dat me de rest van mijn leven zal bijblijven.

 

A few more impressions – Nog enkele indrukken

(Click on the first a.s.o… Klik op de eerste en zo verder…)

 

 

For those who would like more information (and there is a lot more…), Dossin Barracks has a website that can be set to four different languages at the top of the homepage where you will find more about the history of the barracks, the setup of the museum and the different themes, the rememberance corner, documentation…

Voor wie graag meer informatie zou willen (en er is nog heel wat meer…), de Dossinkazerne heeft een website die in vier verschillende talen werkt en waar je alles kunt vinden over de geschiedenis van de gebouwen, het concept van het museum met de verschillende thema’s, de herdenkingshoek, documentatie…

Click here – Klik hier:

DOSSINKAZERNE _ English

DOSSINKAZERNE _ Nederlands

 

 

 

Standard

6 thoughts on “Dossin Barracks…. Dossinkazerne… (Mechelen)

  1. Moest bij het zien van deze foto’s en het lezen van het begeleidend commentaar aan een overpeinzing van Brecht denken. Ook een Duitser, maar gelukkig waren niet alle Duitsers nazis:

    “Was sind das für Zeiten, wo ein Gespräch über Bäume fast ein Verbrechen ist – Weil es ein Schweigen über so viele Untaten einschließt?”

    Like

  2. Rinus Alewijnse says:

    Dat heb je op een indringende manier gebracht en omdat wij er al eerder over gediscussieerd hebben, wil het hierbij laten. Hartelijk bedankt.

    PS: ik ben nu een fotoboek aan het lezen over de vreselijke oorlogsjaren in mijn geboorteplaats Vlissingen waar de bevrijding werd gevolgd door één jaar zeewater dat in en uit stroomde en nog verder vernielde wat nog een beetje heel was gebleven. Dat was een andersoortige holocaust waarover we weinig weten.

    Like

I'd be glad to hear from you!... --- Laat maar komen, dat commentaar!...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s