MUSINGS ON A QUIET SATURDAY

Same routine as ever… get up late, get coffee, feed cat, sit down at the computer, check mail, check news, try to decide if I will face the city crowds on a saturday and a holiday or stay closer to home to look for some photos…

Then an item in the most unlikely of the news agencies, CNN:

Give a child a camera, save the world

It turns out to be a project providing children in different  countries with a camera and letting them picture their own life, their surroundings, their city from the inside out. The pictures are sold and the earnings used to improve their lives. And also to give them a broader view on life, on what they might want to do with their future. Most of them have  never held a camera in their hands. No years of  studying of shutter, speed, rule of thirds, contrasts, composition – just point and shoot what they want to show, what they see. In a way a lot like all those mobile phone pictures everyone seems to be throwing into the internet by the tons.

But there is a difference… for the kids  it is a spontaneous discovery road, refreshing and with no sophistication whatsoever. And looking at the pictures I would not be able to shoot  as my head is filled with rules and thousands of other pictures that get in the way, that I try NOT to copy, trying to find my own visual language but never really getting there, never really satisfied except for a fleeting moment, I am left with wonder at the simplicity of the idea, an empty feeling in my stomach and a tangle of question marks…

All those discussions, comparisons, straighten or not, crop or not, b&w or color, what to choose, what camera, flash or not, philosophies, technicalities we are born into, seminars, webinars, libraries full of books about photography, classes, tutorials and then again discussions… I won’t even mention all the software that gets tested, the camera that pleases most… Mind you, I enjoy all that stuff while I’m at it. But looking at some of those photos the kids took in all honesty, I can feel all that luggage, that ‘knowledge’, crunching me and with a look back, very far away I can see a pinpoint of the spontaneity I left behind, that was obliterated by my hunger for knowledge, for better, for…

Years ago when I started my study at the Arts Academy we had to show some pictures we had produced so far. I presented  a self developed and printed b&w set I had made in South Wales during the long miners’ strike, of my stay there with one of the miners families and the Christmas party we organized for the kids. Our teacher took a long look at the photos that were far from perfect, looked at me and then sighed “You are asking to be corrupted…” I was surprised at his reaction then. It is now that the full impact of what he meant has come home to roost, I think…

The Article: http://edition.cnn.com/2012/07/20/world/iyw-100cameras/index.html?eref=mrss_igoogle_cnn

The Website: 100cameras.org

……….

……….

MIJMERINGEN OP EEN RUSTIGE ZATERDAG

De gekende routine… laat opstaan, koffie, kat eten geven, naar de computer, mail nakijken, nieuws doorlopen, proberen te beslissen of ik de massa’s in de stad wil trotseren op een zaterdag en feestdag of beter dichter bij huis op fotojacht zou gaan…

Dan een artikel van een nieuwsagentschap waar ik dit niet zou van verwachten, CNN:

“Geef een kind een camera, red de wereld”

Het blijkt een project te zijn waarbij kinderen in verschillende landen een camera krijgen om hun eigen leven, hun omgeving, hun stad van binnen uit in beeld te brengen. De beelden worden verkocht en de inkomsten dienen om hun levensomstandigheden te verbeteren. En ook om hun zicht op het leven en hun toekomst te verbreden. Meeste van deze kinderen heeft nog nooit een camera in handen gehad. Geen jaren studie van sluiter, snelheid, regel van derden, contrast, compositie – enkel richten op wat ze willen laten zien, wat ze zelf zien en afdrukken. In zekere zin een beetje zoals de GSM foto’s die met tonnen op het internet belanden.

Maar er is een verschil… Voor deze kinderen is dit een spontane ontdekkingsreis zonder enige gekunsteldheid. En bij het bekijken van de beelden die ik niet zou kunnen maken omdat mijn hoofd vol zit met regeltjes en duizenden andere beelden die ik probeer, NIET te kopiëren, op zoek naar een eigen visuele taal die ik altijd maar net schijn te missen, nooit echt tevreden behalve misschien een vluchtig momentje, blijf ik achter met verwondering om de eenvoud van het idee, een leeg gevoel in mijn maag en een kluwen van vraagtekens…

Al die discussies, vergelijkingen, rechtzetten of niet, bijsnijden of niet, zw of kleur, wat kiezen, welke camera, met of zonder flits, filosofieën, geboren in een wereld van technische snufjes, seminaries, webinaries,  bibliotheken vol met boeken over fotografie, lessen, instructieboekjes en dan terug discussies… En dan wil ik er al de software niet bijhalen die wordt getest, de camera’s met de beste eigenschappen… Versta me niet verkeerd, terwijl ik ermee bezig ben kan ik van dit alles best wel genieten.   Maar met de in alle eerlijkheid getrokken foto’s van deze kinderen op mijn scherm voel ik hoe deze bagage, deze ‘kennis’ mij samendrukt en in een terugblik  kan ik heel in de verte een speldenknopje van spontaniteit ontwarren dat ik heb achtergelaten, dat vernietigt werd door mijn honger voor kennis, voor beter, voor…

Jaren terug toen ik net aan mijn studie begon in de Academie voor Schone Kunsten moesten we wat foto’s laten zien van wat we tot dan toe al hadden gedaan. Ik presenteerde een zelf ontwikkeld en afgedrukt zw reeksje dat ik had getrokken in South Wales tijdens de lange mijnwerkersstaking, van mijn verblijf bij een mijnwerkersfamilie en het Kerstfeestje dat we voor de kinderen hadden georganiseerd. Onze leraar keek lang naar de foto’s, dan naar mij en zei met een zucht  “Je vraagt erom, verknoeid te worden…” Zijn reactie verraste mij toen. Ik denk dat het pas nu is dat de volle impact van wat hij bedoelde begint door te dringen…

11 thoughts on “MUSINGS ON A QUIET SATURDAY

  1. Ich denke, ich brauche viel Zeit um einen echten Überblick über dein umfangreiches Schaffen zu bekomen. Die Schnipsel, die ich bisher gelesen habe, haben mich so neiugierig gemacht, dass du nun einen neuen Follower hast!😉

    Liked by 1 person

    • 🙂 Ik vertel normaal niet veel over mezelf op mijn blog… meestal is het ‘strictly photos’. Maar dit leek me toch erg verbonden met fotografie en ik heb het maar in een opwelling gepost. Ik was er op dat moment ook wel stil van🙂

      Ondertussen is natuurlijk de tijd niet blijven stilstaan… Ik kreeg een blogbezoeker uit Roemeni� en toen ik naar zijn site ging zien, was het Cartier-Bresson wat de klok sloeg. Duidelijk zijn idool. Hij zelf is ook een straatfotograaf. Ik heb daar naar de video’s gekeken met uitleg en werk van Cartier-Bresson en er zijn ‘n paar dingen terug op hun plaats geschoven. Lang geleden was dat ook mijn vertrekpunt. En het deed goed om even te herbronnen. Ik realiseerde me ook dat mijn blog mij gaandeweg in een richting duwde waar ik me niet meer zo goed in voelde. Je begint te denken wat wel het beste geschikt is voor den blog in plaats van je eigen ding te doen en holt jezelf gewoon voorbij. Dat gaat zo geleidelijk aan dat je het niet eens beseft. Tot je het gevoel krijgt dat je vastzit, dat de gevoeligheid weg is… Je begint op een TV kanaal te lijken dat enkel nog werkt voor de kijkcijfers.😦

      Maar ik denk dat ik er nu wel door ben… In hoe verre het direct zichtbaar zal zijn op den blog, dat weet ik nog niet. Maar van binnen zit het terug wel goed🙂 Dus, haal maar eens diep adem!😉 **

      Like

    • Snik! Eens uit mijn systeem is het niet meer zo dramatisch, hoor🙂 Maar het moest er uit blijkbaar… One of those moments…

      **

      Like

  2. de mon says:

    Het verhaal van de kinderen en hun camera brengt mij terug naar de beginjaren van Brandpunt (14 jaar geleden). De eerste ‘leden’ die zich aanboden in het PSC waren mensen in armoede die tegen ons (3 stichters-fotografen) zeiden ‘geef ons een camera en wij zullen eens tonen in welke omstandigheden dat wij moeten overleven’. De rest is geschiedenis !

    Like

I'd be glad to hear from you!... --- Laat maar komen, dat commentaar!...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s