Trip to Ghent (Gent), Rabotwijk

Until a few weeks ago I had never heard of a place called Rabotwijk,  the Rabot quarter of the city of Ghent. So I was interested to see what it was all about when I was invited to join a group of fellow photographers who were going to spend a day there.

The idea was to have a look at the living conditions, housing, services, get (fleetingly – how else can you in one day?…) in touch with the multicultural, colorful population and compare them to a similar neighbourhoods in Antwerp to see how the different cultures blended and/or lived together, how possible conflicts were dealt with…. a tall order for a photowalk of a few hours as a visit to the S.M.A.K museum was also included in the trip to see an expo by the Belgian Magnum photographer Carl De Keyzer.

……….

Tot een paar weken geleden wist ik niets af van de Rabotwijk in Gent. Daarom was ik ook nieuwsgierig waarom juist deze plaats was gekozen voor een fotografische uitstap en voegde me bij de groep fotografen van Brandpunt die de uitstap hadden georganiseerd.

De achterliggende idee was een vergelijking maken tussen deze multiculturele wijk en soortgelijke plaatsen in Antwerpen op gebied van woonst, levensomstandigheden, diensten, hoe de eventuele culturele en/of burenconflicten werden opgelost, hoe ze samenleefden… een stevige brok voor een foto-wandeling van een paar uurtjes – temeer omdat ook een bezoek gepland was aan het S.M.A.K en de tentoonstelling van de Belgische Magnum fotograaf Carl De Keyzer.

On the road from the train station to the museum we passed a beautiful park

Onderweg van het station naar het museum kwamen we door een mooi park

Park bloemen


Park


The sidetrack to the museum inspired me to experiment a bit with the ideas of one of the artists

De zijsprong naar het museum inspireerde me om ook eens met de ideeën van een van de artiesten wat te experimenteren

Spiegels

 

After an interrupted tram ride in two legs due to roadworks at the center of the city, we finally arrived at the Rabot neighbourhood where we were ‘greeted’ by three enormous housing blocks for the less fortuned of society, called ‘social housing’. We learned later that these blocks will be torn down shortly, this of course resulting in a shuffle of the people living there till the new blocks arise and they can come back if they still wish to.

……….

Na een tramrit in twee delen wegens wegenwerken in het centrum van de stad kwamen we eindelijk aan in de Rabotwijk waar we werden ‘begroet’ door 3 enorme appartementsblokken, sociale woningen. Later kwamen we te weten dat deze blokken binnekort zullen afgebroken worden om plaats te maken voor nieuwe versies. De inwoners gaan daarbij wel even dooreengeschud en verplaatst worden tot de nieuwe blokken klaar zijn en zij terug kunnen komen indien ze dat nog wensen.

 

Blok rond


Blok3


It was only after returning home that I realized my curiosity had been awakened and I took a dive into the internet to find out more about the history of this neighbourhood.

Many of the small houses you see below, so colorfully renovated, go originally back to a period between 1860 and 1890. When in1860 the city of Ghent abandoned the toll system and the city opened itself up, Rabot was the first location big textile producing companies settled, seeing an opportunity in the abundant availability of space and even means of transport by shipping or by train. The workers of the 6 or 7 factories that were built could be housed close to these factories. So, by and by a whole workers community grew, living as if on an island. They were not and did not become rich but could find everything they needed in the streets of Rabot. Any event that called for a celebration was celebrated by the whole street and there were even two cinemas in the Wondelgemstreet. Proudly, the inhabitants called themselves ‘Rabotiens’. They were a rather rebellious lot, not just accepting things as they came but standing up for their rights, a tradition that seems to have survived to our days.

There might still be a few original Rabotiens among the older inhabitants who have seen the productive days of the Rabot between 1860 and 1930. After 1930 the success of the textile production started to decline slowly, going downhill even faster after WWII. By the 1960ies, noone from Gent wanted to work in the textile industry as through the years it had acquired a bad reputation and paid little. The factory owners tried bussing in workers from other parts of the country and finally reverted to “guest workers”  from poorer countries, mostly from Turkey, laying thereby unwittingly the foundations of today’s multicultural Rabot. But none of this helped avoid the inevitable end of the textile industry by the 1980ies, leaving lots of empty houses and no job opportunities whatsoever. Only recently the neighbourhood has started the road uphill of once again living up to those proud days, though in a very different way. The “guest workers” have long become inhabitants. Reinforced by newcomers, the younger generation, born and/or raised there and by a growing group of young Belgians,  a new, multicultural community has come into being, taking the initiative in starting their own businesses, catering to Turk and Belgian alike, changing the face of the main street, of the neighbourhood. With some organized help added from the city and the church and by it’s own tenacity, the Rabot is coming alive again…

……….

Het was pas bij mijn thuiskomst dat ik gewaar werd dat mijn nieuwgierigheid gewekt was en ging ik op het internet op zoek naar meer informatie over de geschiedenis van deze wijk.

Veel van de kleine, zo kleurrijk gerenoveerde huisjes bleken terug te gaan tot 1860. Toen in dat jaar de stad Gent de tolpoorten afschafte en de stad zich opende, was de Rabotwijk de eerste locatie die de textielproducenten aantrok. Er was een zee van ruimte en de aanwezigheid van water, zowel voor de productie alsook voor het transport en een goederentreinstation waren bonussen die ze niet konden overzien. Zelfs de arbeiders konden dicht bij de fabrieken gehuisvest worden. Zo groeide stapje per stapje een arbeidersgemeenschap die hier zoals op een eilandje leefde. Rijk waren ze en werden ze niet maar alles wat ze nodig hadden konden ze in de straten van de wijk vinden. Als er reden was tot feesten, was het ineens heel de straat die meedeed en in de Wondelgemstraat waren zelfs twee cinemazalen. De bewoners van de wijk waren fier, zich Rabotiens te noemen, een rebels volkje dat zich niet neerlegde bij de zaken zoals ze waren… een traditie die het, naar men zegt, heeft overleefd tot onze dagen.

Onder de oudere bewoners van de Rabotwijk zullen er zeker nog enkelen zijn die de productieve dagen van de wijk tussen 1890 en 1930 hebben meegemaakt. Na 1930 kwam de textielindustrie terecht in een neerwaartse spiraal die zich na de tweede wereldoorlog nog versnelde. Tegen 1960 wou geen enkele Gentenaar nog in de textiel werken daar de sector door de jaren heen een slechte reputatie had opgebouwd en ook weinig betaalde. Een tijdlang probeerden de fabriekseigenaren het te redden met arbeiders van andere delen van het land die per bus werden aangevoerd. Uiteindelijk zochten ze hun toevlucht tot het aanwerven van “gastarbeiders”, arbeiders van armere landen, in dit geval meestal Turken, en legden daarbij zonder het te beseffen de eerste steen voor de huidige multiculturele Rabotwijk. Maar voor hen mocht het niet meer baten. Tegen 1980 bleef er niets over van heel de textielindustrie, met veel leegstand en werkloosheid tot gevolg. Het is pas in de laatste jaren dat de eens zo fiere Rabotwijk uit de as van zijn ondergang begint te herrijzen, zij het op een helemaal andere basis. De “gastarbeiders” zijn ondertussen gewoon bewoners. Met een impuls van nieuwkomers, de hier geboren en/of opgegroeide volgende generaties en Belgische jongeren die de weg naar deze wijk hadden gevonden, begonnen nieuwe zaken open te gaan om zowel Belgen alsook Turken van dienst te zijn, veranderde het uitzicht van de straten. Met georganiseerde hulp van de stad en de kerk en door zijn eigen wilskracht begint de Rabotwijk terug op te leven…

 

Huizen en blok

 

Wondelgemstraat

Winkelpitastraat

 

The hot summer weather seems ideal for the annual washing of the carpets..

De zomerse hitte lijkt ideal voor de jaarlijkse tapijtenwas…

Tapijten

 

 

Tapijten2

 

Garden lots for those who are interested…

Especially the older generation of Turks, mostly coming from rural regions, must have been hungry for a bit of earth to put their hands in…

 

Volkstuintje voor geinteresseerden…

Zeker de oudere generatie Turken die van het platte land kwamen moeten verlangd hebben naar een stukje grond om te bewerken…

Volkstuintjes

 

Turkish and Belgian names side by side…

Turkse en Belgische namen naasteen…

Namen1

 

 

Namen2

 

Some seem to prefer fresh eggs and a chicken or rabbit every now and then…

Sommigen hebben blijkbaar meer zin in verse eieren en af en toe eens een kipje of konijntje…

Kippen

 

Mother Goose visiting Brother Rabbit? A goose with an oistrich complex?…🙂

Moedertje Gans op bezoek bij Broertje Konijn? Een gans met een struisvogelcomplex?

Gans

 

Some uninvited guests…

Enkele ongenode gasten…

Duiven

 

First I thought this t-shirt was meant to keep away birds and smiled – until a friend of mine mentioned later that there had been some discussion a while back about the earth being heavily polluted here, that the skull may be an allusion to that. So I went chasing again.

Indeed, after an Alcatel factory and a gas factory located here were vacated and demolished, the ground was found to have been polluted with toxic waste. The cleanup is due in 2010. In the meantime, a layer of concrete is supposed to keep the toxic waste confined while on top of it garden lots were constructed for those interested in growing their own vegetables, flowers and children play in a lively, creative chaos of wood, hammer, nails, paint and due to the hot weather when we visited, a lot of water.

It cast a shadow on the good feeling I had left that place with, making me wonder with a shiver how much of that waste would find it’s way into the peas, the pumpkins I have seen growing…

……….

Eerst dacht ik dat deze t-shirt bedoeld was als vogelverschrikker en moest even glimlachen. Pas later hoorde ik van een vriendin dat een tijdje terug een discussie had plaatsgevonden toen werd ontdekt dat de grond zwaar vervuild was en de tekening op de witte t-shirt kreeg een iets minder gelukkige betekenis. Daar moest ik ook meer van weten.

En inderdaad… een gasfabriek en een fabriek van Alcatel hadden ooit hier gestaan. Na de afbraak werd vastgesteld dat de grond zwaar vervuild was met giftig afval. De sanering is gepland voor 2010. Ondertussen heeft men een laag beton aangebracht op de vervuilde grond om besmetting te voorkomen waarop de volkstuintjes werden ingericht en de kinderen regelmatig spelen in een uitgelaten, creative chaos van hout, hamer, nagels, verf en door de hitte van de dag van ons bezoek, veel water.

Het goede gevoel waarmee ik deze plaats had verlaten kreeg ineens een knauw en ik vroeg me met een rilling af hoeveel van het gif z’n weg zou vinden in de erwtjes en pompoenen die ik had zien groeien…

Skull

 

 

Graffiti

 

Children’s corner

Speelplein

Kids1

 

 

Kids painting

 

 

Verf

 

 

Kid sawing

 

 

Percussie2

 

 

Percussie3

 

 

Water

 

 

Kids with water

 

Different sort of graffiti…

Een ander soort van graffiti..

Graffiti2

 

 

Container

 

Back at the station…

 

Terug aan het station…

Station

 

 

HOME

Back to REPORTAGES


9 thoughts on “Trip to Ghent (Gent), Rabotwijk

  1. latcho says:

    Heel erg late reactie, maar per toeval op deze blog gestuit. Mooie foto’s van een omgeving dat ik vrij goed ken.
    Het park dat je in het begin omschrijft is overigens het Citadelpark: bekend om de loslopende kippen, de mooie kiosk (die binnenkort waarschijnlijk gerenoveerd wordt), maar ook bekend om de drugs. En ‘s avonds laat hebben mannen meer angst om door het park te lopen dan vrouwen… :p

    Ik houd je blog in ‘t oog😉

    Like

    • Beste Maria, in het Engels is het wel Ghent – anders zou je’t moeten lezen als ‘djent’

      Verder wel bedankt…🙂

      Like

  2. Gent heeft heel veel Turkse migranten. Een interessante plek voor u zou ook de “Brugse Poort” kunnen zijn, een oude volkswijk die nu echter een verloederde buurt is geworden. Ik ben Gentenaar van geboorte en woon sinds 2000 in Oostende. Als u eens goed Turks wenst te gaan eten, niet duur, lekker in een gezellige sfeer (veel studenten komen er), dan moet u bij Gülhan gaan in de Sleepstraat, een Turkse pizzatent.

    Like

  3. Zeer goede weergave van de uitstap en de eigenheden van de Rabotwijk. Dat “de mens” meer en meer zichbaar wordt in de reportages van Nil doet mij persoonlijk wel iets! Tekst en woord die mekaar aanvullen om (gezond) jaloers op te worden! Chapeau !

    Like

  4. Pingback: Naar het S.M.A.K. en de Rabotwijk in Gent « Brandpunt 23’s Blog

  5. Hoi Nil,
    Toffe reportage en dat van die niet gesaneerde grond is goed opgemerkt. Het geeft en totaal ander beeld.
    Ik denk dat die beton wel voldoende is om de speelplein kinderen te beschermen. Allee ik hoop het, weten doe ik het niet. En ik zou ook verwachten dat ze daar een dikke laag tuinaarde in de tuintjes hebben gestort. Maar ook hier is het hopen.
    Tof dat we zo allemaal andere zaken hebben gefotografeerd.
    Flash

    Like

I'd be glad to hear from you!... --- Laat maar komen, dat commentaar!...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s