boot3

…there goes the hope for a better 2017…

…daar gaat de hoop dat 2017 beter zal zijn…

 

Black and white/zwart wit, Photography/Fotografie

Well….

Image
Color/Kleur, Photography/Fotografie, Text/Tekst

Standing Man… Staande Man…

A NEW KIND OF RESISTANCE

While police still was filling the streets of Istanbul with teargas after clearing Gezi Park and Taksim, something strange was happening. A man arrived at Taksim Square, faced the big portrait of Atatürk hanging from the Cultural Centre AKM and stood there… without moving, with no expression on his face… Some puzzled people, presumably civil police, went through his bag, had him empty his pockets but for the rest he just stood there without any reaction. By and by more and more people came to stand with him, none reacting to questions from the press trying to find out what this was all about, to anything around them. The police, not knowing what to make of it started arresting people around him. Only then did he stop his action after more or less six hours. He explained then that he was prepared to be arrested himself but did not want to harm others by his example. Nevertheless, all over Istanbul Standing Men and Women started appearing in silent resistance and promptly got picked up by the police… They will probably be accused of — standing…

EEN NIEUWE VORM VAN WEERSTAND

Terwijl de politie na het ontruimen van het Gezi Park en Taksim andere plaatsen en straten met traangas vulde, gebeurde iets vreemds. Een man kwam aan op het Taksim Plein, draaide zich naar het AKM Cultureel Centrum waar een groot portret van Atatürk hangt en bleef daar staan… zonder te bewegen, zonder een uitdrukking op zijn gezicht…Enkele verwonderde personen, waarschijnlijk politie in burger, gingen door zijn rugzak, lieten hem zijn zakken leeg maken maar buiten dat bewoog hij niet, sprak hij niet en liet geen reactie zien, stond daar gewoon. Langzaam aan kwamen meer en meer mensen bij hem staan, zonder te bewegen en zonder uitdrukking, zonder te reageren op de vragen van de pers. De politie begreep hier niets van en begon dan maar de mensen rond hem op te pakken. Pas toen, na zowat zes uren staan, beëindigde hij zijn actie en verklaarde dat hij zelf een arrestatie onder ogen kon zien maar anderen geen schade wou berokkenen. En toch begonnen op onverwachte momenten en plaatsen in de stad Staande Mannen en Vrouwen op te dagen in een stil protest die dan prompt door de politie werden meegenomen… Ze zullen waarschijnlijk vervolgd worden voor — staan…

And a few more photos of solidarity actions in Antwerp

En nog enkele foto’s van steunacties in Antwerpen

Click on first photo for the slide show – as usual…

Klik op de eerste foto for de diashow – zoals gewoonlijk…

Standard
Color/Kleur, Photography/Fotografie, Text/Tekst

Taksim Square… Gezi Park…

I don’t know how many of you are aware of what is going on in Turkey. I hope a lot!

Even now that I am trying to find a way to write about it, I have one eye on Facebook, listen to the sounds of the piano on Taksim Square, jump from one live stream to the other, keep an eye on the only Turkish newspaper that has been writing about the protest from the beginning in spite of the pressure on all media to ignore it all… And this has been going on since the protest started, now more than two weeks ago and specifically since the first brutal police attack early in the morning on a peaceful demonstration to preserve the only green area in the centre of the city, Gezi Park, treating people to an absolute overdose of teargas, pepper spray and water cannons, burning their tents… But those young people did not go away, they stayed. And triggered reactions in support of their demands first from most of the bigger cities in Turkey, then from all over the world. In the meantime the ‘leader’ of the country refused to listen, insisted he will go ahead with his plans for the city centre.

In short, physically I am still in Belgium – the rest is in Istanbul or at best somewhere in limbo between Turkey and Belgium…

I wrote the lines above a few days ago. Then the things happening in Istanbul caught up with me completely. The peaceful action has turned into a nationwide political issue bringing to explosion sores that were festering for some time already. After an attempt to start a dialogue that ended with quarrels in one case, with lies in the other and utter disregard for the justified point of view of the protesters, last night there was a brutal crack-down to clear the Taksim Square and Gezi Park that left many wounded, children, old people, passers-by, occasional visitors and tourists not excluded. That again brought a reaction the ‘powers that be’ had not expected. From all corners of the huge city with almost 20 million inhabitants big groups of people took to the streets, all walking towards Taksim. It looked like a war zone, not only in the centre and the streets around it but as far as on the bridge over the Bosphorus. Those that tried to shelter in hotels, some with children,  got treated to tear gas grenades thrown through the door… first aid stations, also often sheltered in the same hotels and manned by volunteer medical students and doctors got the same treatment, doctors are being arrested…

That is the reason I disappeared from the radar on my blog and may do so again as it does not look like the end of it yet.

On the picture side, something less gruesome – a solidarity action in Antwerp with the protesters in Turkey…

….

This slideshow requires JavaScript.

Ik weet niet hoeveel  van jullie hebben  meegekregen  wat er voor de moment in Turkije bezig is. Ik hoop heel veel!

Zelfs nu ik aan het zoeken ben hoe ik erover moet schrijven heb ik een oog op Facebook, luister naar de klanken van de piano op Taksim Plein, spring van een live stream naar het ander, houd een ander oogje op de enige Turkse krant die ondanks de druk op de pers om erover te zwijgen vanaf het begin bleef berichten… Zo ben ik al zowat twee weken bezig van toen het protest begon en zeker vanaf de eerste brutale aanval in de vroege ochtend van de politie op een vredige bijeenkomst om het kappen van de bomen en het verdwijnen van Gezi Park, het enige groene plekje in het centrum, aan te vechten.  Het toen nog kleine groepje jongeren werd daarbij getrakteerd op een overdosis traangas, pepper spray, waterkanonnen en hun tenten werden verbrand… maar ze gingen niet weg, ze bleven. En kregen steunreacties, eerst van  andere grote steden in Turkije en dan meer en meer van overal in de wereld. Ondertussen was de ‘leider’ van het land nog steeds niet geneigd te luisteren en bleef volhouden dat hij zijn plannen voor het stadscentrum zou uitvoeren.

Kort gezegd, fysiek ben ik nog in België – de rest van mij is in Istanbul of in het beste geval in limbo ergens tussen Turkije en België…

Het is enkele dagen geleden dat ik bovenstaande lijnen heb neergepend. En dan kwamen de gebeurtenissen in een stroomversnelling en slorpten mij helemaal op. De vredige actie veranderde in een nationale politieke kwestie die de al lang zwerende onvrede bij een groot deel van de bevolking tot een explosie bracht. Een poging tot overleg met Erdogan en met de burgemeester van Istanbul eindigde in één geval in ruzie, in het ander met wat leugens bleken te zijn toen de volgende nacht een erg brutale aanval van de politie werd ingezet om het plein en het park te ontruimen. Met duizenden gekwetsten, kinderen, ouderen, voorbijgangers, bezoekers aan de actie en toeristen inbegrepen. Dat, wederom, bracht een reactie op gang waarop de ‘leiders van het land’ helemaal niet hadden op gerekend. Van alle hoeken van deze immense stad met zijn bijna twintig miljoen inwoners gingen grote massa’s mensen de straat op om naar het Taksim Plein te stappen, sommigen zelfs vanaf de Aziatische kant en over de brug die de Bosporus overspant. De stad veranderde in een oorlogsgebied, niet enkel in het centrum en in de zijstraatjes maar ook op de brug, in aanpalende en verder afgelegen buurten. Steunacties in andere steden werden al even brutaal ineen geslagen. Mensen die een veilig onderkomen zochten in verschillende hotels in de buurt, sommige met kinderen, kregen hun deel van traangas toegediend met granaten die door de deur naar binnen werden geschoten…  eerste hulp posten in dezelfde hotels, bemand door vrijwillige artsen en medische studenten konden de zelfde behandeling niet ontlopen, artsen werden aangehouden voor ondervraging…

Dat is de reden dat ik van mijn blog-radar ben verdwenen en dat kan nog steeds terug gebeuren daar het einde nog niet in zicht lijkt.

Wat foto’s betreft, een minder grellig reeksje van de solidariteitsactie van Occupy Antwerpen en Turkse verenigingen op de Groenplaats.


Standard